Mijn fietsverleden

Monsieur l'Alpe-d'Huez (Auteur: Bert Heyvaert, De Standaard op woensdag 23 juli 2008)

Fons Moors: 'Ik was nog van de oude stempel: vroeg opstaan, en dan een biefstuk, een doos rijst en een doos perziken binnenspelen. Tot de middag kon ik alvast niet flauwvallen, nadien had ik alleen iets nodig om te knabbelen.

BRUSSEL - FONS MOORS (63) FIETSTE AL 153 KEER DE GROTE ALP OP 'Hij maakte zich kwaad. Razend zelfs. Honderden Franse scheldwoorden kreeg ik over me heen, omdat ik maar niet wilde overpakken. Maar van mij mocht er nog een heel peloton terugkomen, op l'Alpe-d'Huez reed ik ze er toch allemaal af.' In 1984 maakte Fons Moors zijn concurrenten in La Marmotte ronduit belachelijk.

Drieënzestig is Fons Moors ondertussen, maar hij dartelt als een bambi door zijn huis. Zijn korte beentjes en zijn klein, gespierd lijf -54 kilogram voor 1m57- zijn bijna constant in beweging. Ook zijn Limburgse tong staat geen moment stil. Moorske vertelt meer dan een uur over zijn verleden als cyclotoerist, zonder dat hij ook maar één echte vraag krijgt. Over de koersen die hij reed, over de kussen die hij van podiummissen kreeg en vooral... over La Marmotte. In die legendarische wedstrijd, waarbij een leger fietsfanaten net zoals het peloton vandaag in één ruk over de Croix de Fer, de Galibier en l'Alpe-d'Huez trekt, maakte Moors zijn concurrenten in 1984 ronduit belachelijk. Hij won, als beginnende grijsaard, met meer dan acht minuten voorsprong.

De dag later won hij ook de klimkoers op de Alp.

Wie zelf ooit al La Marmotte reed, weet dat Moors niet overdrijft. Getuige van het hoge niveau is de Nederlander Laurens Ten Dam, die in 2003 won en nu vlot meedraait in de Tour. Moors reed ooit l'Alpe-d'Huez op in 43 minuten, Pantani deed het in 1997 amper zes minuten sneller. Je zou je dan ook kunnen afvragen waarom Moors, een geboren grimpeur à la van Impe, nooit voor een professionele carrière koos. Maar die keuze was er niet. Toen hij als tiener begon te koersen, bleek immers al snel dat er iets mis was met hem. 'Ik had soms immense hartkloppingen, tot boven de 200 slagen per minuut. De conclusie van de dokter was al snel getrokken: Moeder, laat dat manneke maar rustig thuis.'

Moors bleef achttien jaar van de fiets. Uiteindelijk, op 34-jarige leeftijd, kriebelde de microbe onweerstaanbaar, maar het probleem was nog niet verdwenen. 'Tijdens een fietstocht in Diest kreeg ik het weer. Ik dacht bij mezelf: Fons, nu ga je het weten. Ofwel val je dood, ofwel moet je nooit meer schrik hebben. Ik reed twee uur met een hartslag van boven de 200 slagen per minuut. En ik leefde nog altijd.'

Uiteindelijk bleek Moors een extra sinusknoop te hebben, die geactiveerd werd door een bepaalde beweging. Toen die weggehaald werd, schreef Moors nog tal van cyclo's op zijn palmares. Maar een proflicentie zat er niet meer in. 'Ik heb soms gevloekt hoor, want ik wist dat ik talent had. Maar als ik alles heel eerlijk bekijk, heb ik er geen spijt van. Als prof had ik in die tijd toch gedaan wat de rest deed, begrijp je? En nu ben ik nog een gezond manneke van 63 jaar.'

Moors heeft ondertussen de mountainbike ontdekt, en maakt van elke tocht nu ook filmpjes, die hij dan op zijn website zet. Zo ging hij twee weken geleden nog eens naar de Marmotte, voor de dertiende keer, met een speciale missie. 'Ik wou de Marmotte eens in beeld brengen van achteruit. Ik startte als laatste en filmde de hel van de laatste duizend deelnemers. Diegenen die sterven op l'Alpe-d'Huez. Ikzelf moest er eigenlijk niet meer oprijden, maar ik voelde me nog fris en heb de Grote Alp dan nog maar eens bedwongen. Voor de 153ste keer.'

15 jaar

Mijn eerste koers. Ik won.

16 jaar Stoppen met fietsen wegens hartprobleempjes (die zijn er nu niet meer)

Bijna 18 jaar later fietste ik weer opnieuw en het werd nog mooi.

Samen met Marc Criel over de Ventoux top. (Paar jaar later wonnen we alle twee ook La Marmotte)

34 jaar

Brugge Mt Ventoux

In de jaren 80 was er daar een bergprijs klassement. Op Iedere col was het koers.

Maar tijdens de afdalingen en de vlakte reden we niet rapper dan goede wielertoeristen

Traag op het vlak en snel bergop. Dat beviel me wel

Mijn eerste Cyclo. Brugge Mt Ventoux. Ik won.

Mijn tweede Brugge Mt Ventoux. Ik won.

Mijn derde Brugge Mt Ventoux. Ik won.

1982 Bijna niets gefietst

1983 Herentals Alpe d'Huez Ik won.

Veldrijden

Van 1983 tot 1986 ook aan veldrijden gedaan bij de vrije liefhebbers (heel wat overwinningen)

Nationaal kampioen in 1983 bij de vrije liehebbers (steld niet heel veel voor)

2x proviciaal kampioen en ook bij de D. cat. van de nationale wielerbond

3x kampioen bij de Luikse bond

Wilde een hele snelle " La Marmotte " gaan doen maar na de eerste klim ging het licht al uit

2003 Deelname aan één MTB wedstrijd. De Fiets Chalenge 40 km - 1 ste en 7 de overal.

Za 29/09/2007 was ik op het UCI Europees kampioenschap Marathon in het Duitse Sankt Wendel

UCI WORLD CHAMPIONSHIPS MTB MASTERS

De organisatie was schandalig! Beschamend, de Challenge onwaardig!!!!!!!!!!!!!!!!!! en dan druk ik me nog netjes uit.